İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Bahçeli, TBMM küme toplantısında konuştu

 

Bahçeli şu tabirleri kullandı;

Bütün vatandaşlarımıza, gönül ve kültür coğrafyalarımızda varlık ve birlik gayreti veren bütün kardeşlerimize selam ediyor, en halisane hislerimle birlikte sıhhat, huzur ve iyilikler diliyorum.

Geçen hafta milletimizi sevindiren bir gelişme yaşandı.

Ukrayna’nın başşehri Kiev’de düzenlenen Ritmik Jimnastik Avrupa Şampiyonası’nda Ritmik Jimnastik Küme Ulusal Kadromuz 3 çember 2 labut aletinde Avrupa Şampiyonu oldu.

His Doğan, Azra Akıncı, Peri Berker, Nil Karabina ve Eda Asar’dan oluşan Ritmik Jimnastik Küme Ulusal Ekibimizi, federasyon idaremizi can-ı gönülden kutluyorum.

İnanmış ve muvaffakiyete kilitlenmiş bir insanın, gözünü yükseklere çevirmiş bir iradenin durması yahut durdurulması diye bir şey olmaz, olamaz.

Stratejik düşünme, analitik bakış, disiplinli çalışma, maksat odaklı çaba, bunların yanında hayatın ve hadiselerin yürekten kavranışı zincirleme muvaffakiyetleri tetikleyerek temin edecektir.

Muvaffakiyetin limitlerini inancımızın cebbarlığı, irfanımızın cesameti, savlarımızın cüret ve civanmertliği belirleyecektir.

Fırsat ve baht verildiği takdirde her insanımızın ilgi alanında muvaffakiyetten muvaffakiyete koşacağını düşünüyorum.

Zira insanımızın faziletine, ferasetine, kalp paklığına, ahlak ve adamlık düzeyine sonuna kadar güveniyorum.

Bilhassa Türk bayanının üstlendiği her sorumluluğun hakkını vererek öne çıkması, hayatın her kesitinde serpilip sivrilmesi takdir ve tebrik edilmesi gereken bir insanlık gerçeğidir.

Bayan hakkı bir insan hakkıdır, bir iman hakikatidir.

Bayanları gaye alan kaba, kırıcı, her neviden makûs muamele hem insan hakları ihlali hem de insanlık onurunun inkârıdır.

İnsani münasebetlerimizde, merhum Cemil Meriç’in de tabir ettiği üzere, muhtaç olduğumuz şey ölçüdür, istikrardır, soğukkanlılıktır.

Kılı kırk yaran tarihi ve tecrübi aklın yol göstericiliğinde diyebiliriz ki, bayanların yok sayıldığı, görmezden gelindiği, geri plana itildiği, şiddete maruz bırakıldığı toplumların medeniliğinden, gelişmişliğinden, hatta insani kıymetlerinden bahsetmek mümkün ve olası bir hal özeti değildir.

Bir toplumun yumuşak karnı, kırılma, tahminen de kopma noktası en mağdur durumdaki ferdinin hassas ve nazik durumuyla bir ve birebirdir.

Son yıllarda artan bayan cinayetleri, yaygınlaşan tecavüz olaylarıyla birlikte ürpertici boyutlara ulaşmış istismar haberleri insan haysiyetine ve toplum bekasına karşı işlenmiş en büyük hata olarak değerlendirilmelidir.

Bayanlarımızın, kızlarımızın, çocuklarımızın vahşete kurban gitmeleri neresinden bakarsak bakalım felakettir, rezalettir, cinayettir.

Son 1,5 asırdır, bayanlarımızın toplumsal, siyasal ve ekonomik haklarıyla ilgili istikrarlı ve ümit verici ilerlemeler yaşanmışken, muhatap kaldıkları insanlık hatalarının da eşzamanlı artışını gözlemlemek utanç duyulması gereken bir çarpıklığın, bir çelişkinin somut yansımasıdır.

Bizim atmamız gereken tarihi adımın birinci halkasında, bayana yönelik şiddetin, kadınlığın prestijine yönelmiş nefretin bütünüyle tasfiye edilmesi ve önüne geçilmesi yer almaktadır.

Şiddet seli durmadan, şiddet yangını söndürülmeden, gözünü kan bürümüş psikopatların kanlı emellerine set çekilmeden bayanlarla ilgili konuşacağımız her husus eksik kalacak, her teklif ve temenni yetersiz olacaktır.

Bir paka, bir garibe, savunmasız bir beşere canavarca hislerle saldırmak, insanlık haysiyetini taammüden zedelemek vandallıktır, birebir vakitte büyük bir vebaldir.

Şiddet varsa insanlık sukut etmiştir.

Hiçbir bayan şiddete müstahak değildir.

Hiçbir bayan aşağılık ve alçak davranışlara mahkûm değildir.

Bayanlarımızın toplum içinde olan yahut olması gereken muteber ve saygıdeğer mevkileri insani gelişmişlik seviyemizin alametifarikası, milletler uğraşındaki en muhkem, en müessir kozumuzdur.

Bugün bayanlarımız hayatın her yerinde, her alanındadır.

Gerçekten bayanlarımız;

Bazen usta bir gazeteci, bazen becerili bir iş insanı, bazen müstesna bir siyasetçi, bazen gerçek bir edip, bazen bağında bahçesinde bir işçi, bazen tezgâhtaki alın teri, bazen topraktaki rahmet izi, bazen gönüllerdeki zarafet pırıltısı, bazen sırtımızdaki merhamet pışpışı, bazen bir münevver, bazen hakikatleri arayanlar için bir deniz feneridir.

Bütün bayanlarımızın çehresi ışıklı, üstelik bakışları aydınlık yarınların muştusuyla doludur.

Bayanlarımız göz parıltısıdır, baş tacıdır, üzerinde yaşadığımız vatan coğrafyasının yükünü bir sevdayla omuzlayan aziz millet varlığının ana direği, ana yüreği, ana fikridir.

Bozkırın tezenesi merhum Neşet Ertaş’ın dediği üzere, bayanlar insandır, bizler ise insanoğluyuz.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün şu tabiri ne kadar kıymetli, ne kadar yerindedir:

“Dünyada hiçbir millet bayanı ben Anadolu bayanından daha fazla çalıştım, milletimi kurtuluşa ve zafere götürmekte Anadolu bayanı kadar himmet gösterdim diyemez.”

Türk bayanı, başka ülke ve milletlerin pek birçoklarından daha evvel seçme ve seçilme hakkını elde etmiştir.

3 Nisan 1930’da kabul edilen Belediye Kanunu ile 18 yaşını dolduran bayanlara seçme ve seçilme hakkı verilmiştir.

Böylece belediye seçimlerine katılmaya hak kazanan bayanlarımız o devrin koşulları itibariyle tarihi bir ıslahatın tarafı olmuşlardır.

Türk bayanına 1932’de muhtarlık seçimlerine girme, 5 Aralık 1934’de de milletvekili seçme ve seçilme hakkı tanınmıştır.

Demokrasinin önemli bir eşiği aşılmış, göze çarpan ve rahatsız eden tarihi bir açığı siyasi mutabakatla kapatılmıştır.

Müteakiben 8 Şubat 1935’de yapılan Milletvekili Genel Seçimi’nde 17 bayan milletvekili TBMM’ye girmiştir.

Türk bayanının hayatın olağan akışı içinde ülkesi ve milleti için üstlendiği her vazifesi muvaffakiyetle yerine getirdiğini iftiharla söylemek isterim.

Siyasetten ticarete, sanattan spora, eğitimden iktisada, endüstriden medyaya, konut hayatından toplumsal hayata varıncaya kadar bayanlarımız her yerdedir, olmaya da devam edeceklerdir.

Bayanlarımızın desteklenmesi konusunda öncelikli gaye, üzerinde durmamız gereken asıl mevzu şiddetin kökünün kesinlikle ve hızla kazınmasıdır.

El birliği yaparak, güç birliği yaparak, partiler üstü bir anlayış içinde hareket ederek hata üreten, hatalı çıkaran, suça teşvik eden fiili yahut potansiyel bütün toplumsal kaynakları A’dan Z’ye kurutmak, tedavi ve rehabilite etmek kuraldır.

Bunu yaparsak insanlığa ve insanlarımıza muazzam nitelikli manevi bir ıslahatı kazandırmış oluruz.

Kimin mağduriyeti varsa, kimin pürüzü bulunuyorsa yanında olmalıyız, elinden tutmalıyız, hayatı eşit bir biçimde paylaşmalıyız.

 

Bu kapsamda esasen bir farkındalık günü olan ve önümüzdeki Perşembe günü idrak edeceğimiz 3 Aralık Dünya Engelliler Günü münasebetiyle diyorum ki, her engelli kardeşimin gereksinim duyduğu, hasretle beklediği, kendi hayatında görmeyi istediği haklar konusunda üstümüze ne düşüyorsa yapacağımızın kelamını veriyoruz.

Pürüze takılmayacağız, manilere aldırmayacağız, mahzurlar karşısında yılmayacağız, yıkılmayacağız, Allah’ın müsaadesiyle manileri birer birer aşacağız.

Engelli kardeşlerimizin hayatlarını kolaylaştırma uğraşımızı sürdürüleceğiz.

Düşmez kalkmaz bir Allah’tır.

Hiç kimse bana bir şey olmaz dememelidir.

Her insan temel itibariyle bir engelli adayıdır.

O kardeşlerimize baktığımızda kendimizi görmeliyiz, empati yapmalıyız, ortamızda duygudaşlık köprüleri kurmalıyız.

Hiçbir engelli kardeşim acınacak halde değildir.

Hiçbirisi kıymetsiz ve değersiz görülmemelidir.

Milliyetçi Hareket Partisi bütün engelli kardeşlerimizi bağrına basmaktadır.

Zira biz onları çok seviyoruz.

Engelli kardeşlerimizi yalnızca 3 Aralık’ta değil yılın her gününde hatırlayacağız, her an, her vakit kalbimiz onlarla bir çarpacak.

Engelli kardeşlerimizi hasretle, muhabbetle selamlıyorum.

Bayan milletvekillerimiz başta olmak üzere Türk bayanının seçme ve seçilme hakkını elde edişinin 86’ıncı yıldönümünü kutluyor; bu tarihi karara imza atan periyodun mebuslarına Cenab-ı Allah’tan rahmetler niyaz ediyorum.

Doğudan batıya, kuzeyden güneye ülkemin tüm sayın hanımefendilerine bahusus hürmet ve sevgilerimi sunuyorum.

Kıymetli Milletvekilleri,

19’uncu yüzyılda vezirlik, nazırlık, sadrazamlık vazifelerini üstlenmiş Saffet Paşa, uygar bir ülke haline gelmek için Avrupa’nın bütünüyle kopya edilmesini ısrarla tavsiye ve tembih etmişti.

Öze değil kabuğa bakmıştı, mazrufa değil zarfa baş yormuştu.

Elbette akıl tutulmasına ve teslimiyetçilik anaforuna düşen sadece bu paşa değildi.

Tanzimat ve Meşrutiyet süreçlerinin kategorik biçimde savurduğu devlet ricali maalesef devayı kendi özünde, kendi bedellerinde, çabucak yanı başında duran ulusal ve manevi hasletlerde görmedi, göremedi.

Ya görmesini bilemediler, ya da gördüklerini özümsemediler.

Ruh kökleri tarih ve milletle bir olan fikir ve siyaset adamları için haysiyet abeste direniş değil hakikate istekli teslimiyettir.

Aydın geçinen zavallılar, batılı dostları alınmasın diyerek tarihi boyunca birikmiş dev hazineleri, haşmet ve görkem aydınlığıyla parlayan muzaffer geçmişi utangaç çocuk edasıyla gizlemeye çalıştılar.

Merhum Ahmet Mithat Efendi’nin “Felatun Beyefendi ile Rakım Efendi” isimli romanı, o tarihlerde hayatın bizatihi merkezine nüfuz eden tenakuzların, tutarsızlıkların, tuhaflıkların çok açık ve çarpıcı yorumu değil de nedir?

Kendi yatağına kırgın akan ırmakların bir ırmakla karışması, bir denizle buluşması düşünülemeyecektir.

Tarihin hangi bölümünde olursa olsun, köküne yabancılaşan, kimliğiyle aykırı düşen siyaset yahut aydın zevatın taş üstüne taş koyması, ufkun ötesini görebilmesi, geçmişin esaslı anılarını geleceğin körpe emelleriyle perçinlemesi, bu suretle istiklal erdemini layık-i veçhileyle taşıması yalnızca ham bir hayaldir.

Mukallit zihniyetler derin bir aşağılık kompleksinin yelkeniyle kendi kıyılarından, kendi limanlarından süratle uzaklaşmışlardır.

Yaklaşık iki yüzyıldır ne çekmişsek, neye maruz kalmışsak, hangi yıkımları yaşamışsak kahir ekseriyeti bunlardan kaynaklanmıştır.

İşbirlikçilik damarının başında olanlar öz olarak bunlardır.

Yabancı başkentlere hoşluk yapmayı, çıkar odaklarına taklalar atmayı, yeri geldiğinde ülkesini kötülemeyi mubah gören bu tip dönek ve devşirmelerdir.

Kolları sırma, göğüsleri nişanla dolup taşsa da sefirlerin oyuncağı, sömürgeci güçlerin maşası olan nazırlardan, milletine ve ülkesine sırt dönmüş kelamda muharrir, çizer ve aydın bölümden işin doğrusunu isterseniz bugünlere çok makus bir miras kalmıştır.

Bu mirasın varisleri içinden geçtiğimiz vakit diliminde son derece atak ve faaldir.

Ne değerine olursa olsun, ülkesine kara çalmak hiçbir siyaset ve fikir adamını erdemli yapmaz, bugüne kadar da yapmamıştır.

Münasebet nasıl ikmal ve söz ediliyorsa edilsin, devletini, milletini küçük görenlerden, iç ve dış siyaset mahfillerinde ileri geri konuşanlardan dün namuslu bir siyaset adamı çıkmadı, bugün de çıkmayacaktır.

Muhasım güçlerin elinden eteğinden tutanlar, onların ağızlarından çıkacak bir kelama müzahir formda gelecek planlaması yapmak için hazır kıta bekleyenler dik duramazlar, yerli olamazlar, ulusal olamazlar, bu milletin evladı asla olamazlar.

İşte CHP’nin idare takımı aynısıyla budur.

Cumhuriyet Halk Partisi Türkiye’ye cephe almış bir siyaset ayıbı, bir siyaset defosu, bir siyaset falsosudur.

Bizim CHP’yle problemimiz Türkiye’yle sorunu olduğu içindir.

Bizim CHP’yle meselemiz sakat ve sancılı siyasetleriyle ilgilidir.

Geçen hafta, bir bakıma CHP’ye oy vermeyen öğretmenlerimizi aşağılayan, onlara öğretmen demeyen Kılıçdaroğlu’nun, sorarım sizlere neresi demokrattır?

Öğretmene, personele, memura, esnafa, emekliye, sanayiciye, işsize, çiftçiye verdiği oy kadar değer yükleyen bir siyasi zihniyetin samimiyetinden, insan sevgisinden, müşfik ve muhik muamelesinden kelam etmek mümkün müdür?

CHP’nin kumaşını kesen kesmiş, tarlasını süren çoktan sürmüştür.

CHP’ye oy veren kardeşlerimiz hayal kırıklığı içindedir.

Onlara karşı yapılan haksızlıklar, saygısızlıklar diz uzunluğudur.

ABD’ye ‘demokrasimize müdahale edin’ çığırtkanlığı yapan bir CHP’nin neresi doğrudur?

Türkiye’yi palavralarla dışarıya jurnalleyen bir CHP’nin nesi düzgün, neresi dürüsttür?

Yeniden bir CHP milletvekilinin kalkıp Türk ordusuna satılmış demesi bize nazaran hesabı sorulması gereken şerefsizliktir, kepazeliktir, Türkiye hasımlığının kök salmasıdır.

Kahraman Türk ordumuzun satılan, satılmış görülen yeri neresidir?

Terörle çabası mi satılmıştır?

Millet ve kanun ordusu oluşu mu satılmış görülmektedir?

Fırat Kalkan’ından Zeytin Kolu Harekâtı’na, Barış Pınarı Harekâtı’ndan Pençe Operasyonlarına kadar ova ova, dağ dağ, mağara mağara, kent şehir, tabir yerindeyse köşe bucak hainleri arayan, sonra bulan, bulduktan sonra da imha eden kahramanlar mı satılmıştır?

Hududumuzda nöbetçi, gökyüzümüzde kartal, gönlümüzde şükran, dileğimizde dua, lisanımızda Peygamber ocağı, tarihte muzaffer bahadırlık olan kahraman Türk askeri mi satılmıştır?

Orduya satılmış demek, bedelsiz satılmışlığın, uşaklığın aleni beyanıdır.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün sözüyle bu zehirli ve zillet CHP anlayışına diyorum ki: Askere düşmanlık, düşmana askerliktir.

CHP’nin kutuplaşmadığı, kurcalamadığı, kaşımadığı, kanatmadığı, karıştırmadığı geriye ne kalmış, ne bırakılmıştır?

Türk askerinin Libya’daki mevcudiyeti, zalimlere vekâlet eden CHP’yi ve öteki zillet refiklerini gocunduruyor.

Doğu Akdeniz’den Afrika içlerine, Suriye’den Katar’a, Dağlık Karabağ’dan Irak’a, Afganistan’dan Kıbrıs’a kadar kahramanlarımızı varlığı CHP’nin, DÜZGÜN Parti’nin, HDP’nin, SP’nin ve bilumum çıkar ortaklarının uykularını kaçırıyor.

Batı’nın oyunlarına ses çıkaramayan densizler, Katarla yatıp Katarla kalkıyorlar.

Boşa kürek çekiyorlar, boşuna çırpınıyorlar.

Özellikle Türkiye hak ve menfaatlerini muktedir biçimde savundukça Kılıçdaroğlu’nun gözüne perde, gönlüne peçe iniyor.

CHP sokakları tahrik etmiş, vatandaşlarımızı istismara yeltenmiş, lakin başaramamıştır.

Sendikaları, sivil toplum kuruluşlarını manipüle etmiş, ne var ki sonuç alamamıştır.

Memleketler arası toplumu, global kuruluşları, hasımlık lobilerini kışkırtmış, velakin emeline muvaffak olamamıştır.

Artık de sırayı Türk askeri mi almıştır?

Bu terazi bu sıkleti çekmez, bu tekerlek bu tümseği geçemez.

Kahraman Türk Silahlı Kuvvetleri’ne zilletin lekesi sürülemez.

Türkiye Cumhuriyeti;

Pastane liberallerinin,

Meyhane devrimcilerinin,

Ortada poşu takan, derede mekap giyen, doruğa varınca mermiyi yiyen kanlı bölücülerin,

Köşeleri kaybolmuş tatlı su kurnazlarının,

Pos bıyıklarıyla, doymayan kursaklarıyla boğazın iki yanına tutunmuş küreselcilerin eline, emeline, heveslerine, amaçlarına terk edilemez, Allah’ın müsaadesiyle de terk edilmeyecektir.

Artık o denli bir noktaya gelinmiştir ki, ismini saydıklarımın çatı ve çıkar örgütü haline gelen Cumhuriyet Halk Partisi bir ulusal güvenlik sorununa dönüşmüştür.

İşte zillet budur.

İşte hezimet budur.

İşte dalalet, işte cehalet bu kirli anlayışla mündemiçtir.

 

Pahalı Arkadaşlarım,

İranlı bilim insanı Muhsin Fahrizade’nin 27 Kasım 2020 Cuma günü Tahran’da uğradığı silahlı akında öldürülmesi Kasım Süleymani suikastından sonra gerçekleşmiş en vahim cinayetlerden birisidir.

Lanetlediğimiz bu hunhar hücumun çok organize halde icra edildiği anlaşılmaktadır.

Ziyadesiyle kırılgan halde bulunan bölgesel huzur ve barışı temelinden bozmayı amaçlayan her türlü ahlak ve hukuk dışı arayışı, saldırıyı ve komployu terörizmden farklı tutmuyor, farklı görmüyoruz.

Bizim dikkatimizi çeken konu suikastın zamanlaması, maksat olarak seçilen ismin müktesebatı, tetikçi figüranları kullanan odakların stratejik gayeleridir.

ABD Dışişleri Bakanı Pompeo’nun nezaketsiz ve düzeysiz İstanbul seyahatinden sonra Kudüs’e gitmesi, Batı Şeria ve Golan Tepeleri’nde gezmesi, adeta bölgeyi provoke eder üzere tavır takınması ve akabinde Muhsin Fahrizade cinayetinin gerçekleşmesi bize nazaran üzerinde düşünülmesi gereken kuşkulu bir ayrıntıdır.

Medyaya yansıyan tezler ışığında, bir İsrail’li yetkilinin, “Fahrizade’yi öldürdüğümüz için dünya bize teşekkür etmeli” açıklaması şayet doğruysa,

Dahası “İsrail muhtaçlık duyduğu vakit İran’ın nükleer programına karşı operasyon düzenlemeye devam edecek” sözleri birebir ağızdan çıkmışsa, evvelden kestirilemeyen büyük çapta risk ve tehditlerin önümüzdeki devirde birbiri arkasına eklemlenmesi kaçınılmaz hale gelecektir.

Hem Ortadoğu hem Afrika istikrarsızlığın pençesinde, terörün gölgesinde, rövanşist çatışmaların, misillemeye dayalı silahlı rekabetlerin tam göbeğindedir.

 

27 Kasım’da Somali’nin başşehri Mogadişu’da, 28 Kasım’da Nijerya’nın Borno Eyaleti’ndeki Zabarmari kasabasındaki bir pirinç tarlasında, 29 Kasım’da Afganistan’ın Gazne vilayetinde gerçekleşen terör akınlarında çok sayıda günahsız insan katledilmiştir.

Uzun yıllardır mazlumların gözlerinden yaş, gövdelerinden kan akmaktadır.

Sömürgeciler insanlığın her kazanım ve kıymetiyle savaşmışlardır.

Dehşet verici adaletsizlik hepimizin malumudur.

Bir gram elmas, bir modül pırlanta, bir galon petrol yahut bir metreküp doğal gaz insan canından, insan varlığından, insan haysiyetinden kıymetli görülmüş, öncelikli sayılmıştır.

Demokrasi ve özgürlük boyası sürünmüş zalimler eliyle coğrafyalar sömürülmüş, toplu katliamlar yapılmış, cinayetler işlenmiştir.

Toprağın altı üstüne çıkarılmış, üstündekiler de altına gömülmüştür.

Fransa bu karanlık geçmişin cellat, ceberrut ve çete ülkelerinden birisidir.

Bu ülkenin geçmişinde kan vardır.

Bu ülkenin geçmişinde işgal vardır.

 

Macron iç siyasette sıkıştıkça, gelecek seçimleri kaybedeceğini hissettikçe Türk ve İslam düşmanlığının dozajını daima arttırmaktadır.

Fransa; Doğu Akdeniz’de karşımızdadır.

Libya’da karşımızdadır.

Suriye’de karşımızdadır.

Dağlık Karabağ’da karşımızdadır.

Afrika’da karşımızdadır.

Türkiye hakkın yanındadır, haklının yanındadır, hakikatin yanındadır; Fransa’nın yanında olduğu da terör örgütleri, kanlı şebekeler, bölücü mihraklar, paramiliter kümeler, denizlerde yan kesicilik yapan korsanlardır.

Fransa’yı bilmek ve tanımak için Cezayir soykırımına, Ruanda soykırımına, Gabon, Senegal, Benin, Tunus, Gine, Burkina Faso, Çad, Kamerun, Cibuti katliamlarına bakmak kâfi değildir.

Bu melanet istilacının hangi canilikleri yaptığını görebilmek için 1920 Antep’ini, Adana’sını, Urfa’sını incelemek kaçınılmaz bir ödev, ertelenemez bir vazife, ulusal bir mükellefiyettir.

Antep’te, Kuvayı Milliye’ye erzak taşırken yakalanıp Dokurcum Değirmeni’nde kurşuna dizilen, cansız vücutları süngülenen küçük yaşlardaki 14 kahraman çocuğun katili bu Fransa’dır.

Tıpkı hendek kazan teröristlere karşı verilen uğraşta olduğu üzere, Antep’te sokak sokak, mahalle mahalle barikatlar kurup çatıştığımız düşman ülke bu Fransa’dır.

Ahali namaza durmuşken, mescitlerimize top mermisiyle saldıran ülke bu Fransa’dır.

“Düşman geçerse anca vücudumun üzerinden geçer” diyen rahmetle, minnetle andığımız yiğitler yiğidi Şahin Bey’in savaştığı ülke bu Fransa’dır.

Adana’da Türk soykırımı yapan, Kozan’da Defterdar Hamdi Efendi’yi, mektupçu Ali İstek Efendi’yi, emekli Yüzbaşı Mehmet Bey’i canlı diri fırında yakan ülke bu Fransa’dır.

Ermeni çetelerine üniforma giydirip üzerimize salan ülke bu Fransa’dır.

Adana’ya sorsunlar Fransa’yı, Şanlıurfa’dan öğrensinler Fransa’yı, Gaziantep’ten dinlesinler Fransa’yı, yakılan Mersin’den duysunlar Fransa’yı.

Özgürlük diyorlar, eşitlik diyorlar, kardeşlik diyorlar, bunların hepsini nazaran göre, göstere göstere çiğniyorlar.

Fransa Senatosu’nun Dağlık Karabağ ile ilgili kararsız, geçersiz ve kağıt modülünden farksız kararı Türklüğün ayakları altındadır.

Neymiş, Senato Dağlık Karabağ Cumhuriyeti’ni küstahça tanıyormuş.

Bu hususta Fransa hükümetine de akıl ve hukuk dışı bir tavsiyede bulunuyormuş.

TBMM’de kümesi bulunan dört siyasi partinin Fransa Senatosu kararına sert ve isabetli reaksiyonu kayda kıymet ve takdire şayan bir duruşun dokümanıdır.

Ermeni sevdası nükseden Fransa her vakit olduğu üzere, tarihin yanlış tarafındadır.

Bu Fransızlar ister kabul etsinler, ister etmesinler, ister sevsinler ister sevmesinler, Dağlık Karabağ Azerbaycan toprağıdır, Karabağ Türk’tür, Karabağ ebediyen Türk yurdudur.

Tarih gözlerini açtı, coğrafya uykusundan uyandı, Türklük ihtişamlı mazinin iradesiyle kutlu bir istikbalin süper rotasını çizdi.

Geriye çark yoktur, bu yoldan dönüş yoktur, uğraştan taviz yoktur.

 

Kıymetli Milletvekilleri,

Yeni bir dünya nizamının inşa eforları devam ediyorken ortaya çıkan stratejik boşlukların bölgesel ve global ülkeler tarafından doldurulma gayesi tansiyonlara yol açmaktadır.

Türkiye hiçbir mevzuda ihmal edilecek bir ülke değildir.

Doğu Akdeniz’de yaşanan ve ulusal sabrı zorlayan provokasyonlar Türkiye’ye karşı teşekkül etmiş hasımlık ve hıyanet cephesinin bir istikametiyle deşifresidir.

Müslüman nüfusun en ağır olduğu Almanya ve Fransa’da haftalardır ırkçı ve İslamofobik akınlar yaşanmaktadır.

Avrupa insan haklarıyla, insanlığın üniversal kazanımlarıyla yollarını kapanmamak üzere ayırmıştır.

 

Yunanistan’da, seçilmiş İskeçe Müftümüze karşı yapılan alçak ve ırkçı saldırıyı kınıyor, gelinen basamağın Avrupa’nın hüsranı olduğunu düşünüyorum.

23 Kasım 2020 Pazartesi günü, İrini Harekatı kapsamında, bir Alman firkateyni hiçbir hukuk kuralıyla, hiçbir dostluk unsuruyla bağdaşmayacak biçimde Türk bandıralı bir ticaret gemisine baskın düzenlemiştir.

Türkiye’nin AB ile karşılıklı hürmet ve eşit haklara dayalı diyaloglarını canlandırmak için sıcak iletiler verdiği bir periyotta, üstelik 10-11 Aralık 2020 tarihlerinde yapılacak AB Önderler Zirvesi’ne sayılı günler kala, Doğu Akdeniz’de vuku bulan provokasyonun izahı yoktur, sözü yoktur, saklanacağı hiçbir kılıf da olamayacaktır.

Bu korsan müdahale muhatap hiçbir devletin yanına bırakılmamalıdır.

Libya’ya kimlerin silah sevk ettiği, kimlerin Hafter’i desteklediği malumdur, ortadadır.

Memleketler arası Deniz Hukuku’nun mihenk taşı olan ticari gemilerin seyrüsefer güvenliği unsuru yok sayılmıştır.

Bize nazaran İrini Harekatı Doğu Akdeniz’de kurulmuş mayınlı bir tuzaktır.

31 Mart 2020’den bu tarafa devrede olan bu harekatın legallik temelleri zayıf, güvenirliği sallantıdadır.

Taraf ülkeler akıllarını başlarına devşirsinler, Doğu Akdeniz’de önümüzü kesen kim olursa olsun her ihtimali göze almalıdır, bir yaparken bin düşünmek mecburiyetindedir.

Mavi vatana karşı boyun borcumuz neyse yapılması gereken odur.

Dileğimiz AB Önderler Zirvesi’nde aklı selimin hakim olması, yaptırım yanlışına üye ülkelerin düşmemesidir.

Yeniden dileğimiz, Doğu Akdeniz’de sağduyunun, yapan ilgilerin, dayanışmanın, eşit ve adil paylaşımın hakimiyet kurmasıdır.

 

Pahalı Arkadaşlarım,

Bildiğiniz üzere, 2021 Yılı Merkezi İdare Bütçe Kanun Teklifi’yle 2019 Yılı Merkezi İdare Kesin Hesap Kanun Teklifi’nin sunumu 21 Ekim 2020 tarihinde Plan ve Bütçe Komisyonu’nda yapılmıştı.

 

27 Kasım’da, Bütçe Kanun Teklifi Plan ve Bütçe Komisyonu’nda kabul edilmiş, sırayı Genel Konsey safhası almıştır.

Komisyon’da kelam alan, görüş bildiren, partimizi temsilen bütçeye saygıdeğer ve müspet katkılar veren her milletvekili arkadaşıma teşekkür ediyorum.

7 Aralık 2020 pazartesi gününden itibaren 2021 Yılı Merkezi İdare Bütçe Kanun Teklifi’yle 2019 Yılı Merkezi İdare Kesin Hesap Kanun Tasarısı Meclis Genel Kurulu’nda görüşülecektir.

Bu nedenle haftaya ve takip eden birkaç hafta küme toplantımız zarurî hallerden ötürü yapılmayacaktır.

Hepinizden beklentim, hazırlıklı ve sabırlı olarak Genel Konsey görüşmelerini takip etmeniz, uzmanlık alanınıza uygun formda, Cumhur İttifakı’nın ruhuna motamot riayet eden titizlikle çalışmalarınızı yürütmenizdir.

Tabansız polemiklerden kaçınmanız, anlamsız tartışmalardan uzak durmanız, KOVİD-19 salgınıyla uğraşta alınan kararlara ve uygulanan önlemlere uymanız tavsiyem ve talimatımdır.

2021 Yılı Merkezi İdare Bütçe Kanun Teklifi’yle 2019 Yılı Merkezi İdare Kesin Hesap Kanun Teklifi’nin ülkemize, milletimize, devletimize  iyi olmasını niyaz ediyor, destekleyici halimizi koruma edeceğimizi bilhassa söylemek ve paylaşmak istiyorum.

Yeni Yılınızı şimdiden tebrik ediyor, sizlere ve aziz milletimize sağlıklı günler temenni ediyorum.

Bu fikirlerle sözlerime son verirken, milletvekili arkadaşlarıma Meclis çalışmalarında ve bütçe sürecinde üstün muvaffakiyetler diliyorum.

Hibya Haber Ajansı

İlk yorum yapan siz olun

    Bir cevap yazın

    E-posta hesabınız yayımlanmayacak.